Η όγδοη εβδομάδα: ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ

Σήμερα δεν ξέρω τι να γράψω. Δεν θυμάμαι καν τι έκανα αυτή την εβδομάδα. Πέρασε τόσο γρήγορα. Αν και δεν έχω πια τόσο πολύ στρες όπως στην αρχή, ακόμα δυσκολεύομαι με τα μαθήματα λόγω της γλώσσας. Δε λέω ότι γενικά με δυσκολεύει η γλώσσα, επειδή θα έλεγα ότι έχω πολύ καλό επίπεδο στα ισπανικά και μπορώ να επικοινωνήσω εύκολα με οποιονδήποτε. Ωστόσο, το να σπουδάζεις σε μια γλώσσα που είναι ξένη για σένα είναι άλλο θέμα. Αν και καταλαβαίνω πολύ καλά τους καθηγητές και τις καθηγήτριες, και γενικά μπορώ να παρακολουθώ τα μαθήματα, θέλει πολύ συγκέντρωση. Επίσης, κάθε εβδομάδα μας επιβάλλουν εργασίες. Πρέπει να παραδώσουμε κάτι γραπτό ή να κάνουμε μια παρουσίαση μιας εργασίας στα ισπανικά, και νιώθω ότι η γλώσσα με κάνει να μείνω πιο πολύ καιρό σε κάθε εργασία. Γι’ αυτό, νιώθω συνεχώς κουρασμένος στο Πανεπιστήμιο. Ωστόσο, είναι και μια πρόκληση που δέχομαι με χαρά. Και μαθαίνουμε κιόλας. Σε κάθε μάθημα μαθαίνω καινούργιες λέξεις και νομίζω ότι βελτιώνω πολύ την έκφρασή μου.

Την Παρασκευή πήγαμε για θέατρο. Ήταν μια πολύ αυθόρμητη απόφαση που δεν μετανιώθω καθόλου. Αν και δεν κατάλαβα κάθε σκηνή, είχε πολύ ενδιαφέρον. Το έργο ερμηνεύτηκε από ένα άτομο από το Ayacucho, μια πόλη στο Περού, που μας έδειχνε την ιστορία και τον πολιτισμό της πατρίδας του από τα δικά του μάτια, και την επιρροή στην ταυτότητά του. Η πιο εντυποσιακή στιγμή ήταν όταν χώρεψε τον παραδοσιακό χορό της ψαλίδας (danza de las tijeras).

Το Σάββατο πήγα για πρώτη φορά στο ιστορικό κέντρο της πόλης. Ακούγεται παράξενα, που πήγα τώρα για πρώτη φορά μετά από δύο μήνες στη Λίμα, μα κάλλιο αργά παρά ποτέ. Σίγουρα θα ξαναπάω, επειδή το ιστορικό κέντρο είναι μεγάλο και έχει πολλά μουσεία και μνημεία. Θα κάνω μια ξεχωριστή ανάρτηση…