Η ενδέκατη εβδομάδα: ΜΙΑ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΗΣ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ
Αυτή η εβδομάδα τελείωσε σε μια πολύ περιπετειώδη εκδρομή που έκανα στο πλαίσιο του μαθήματος «Οικολογία και γεωγραφία των βουνών». Λέω «περιπετειώδης» για να την κρατήσω θετικά στη μνήμη μου, αλλά η αλήθεια είναι ότι ταλαιπωρήθηκα πολύ.
Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή. Το Σάββατο το πρωί ξεκινήσαμε την εκδρομή από το Πανεπιστήμιο. Ήμασταν εννιά φοιτητές (οχτό Περουβιανοί κι εγώ) και ο καθηγητής μας. Ο προορισμός μας εκείνη τη μέρα ήταν η Canta, μια πόλη στα 2800 μέτρα υψόμετρο. Για τις διαστάσεις του Περού είναι αρκετά κοντά στη Λίμα. Θέλαμε τρεισήμισι ώρες για να φτάσουμε εκεί, δύο ώρες από αυτές μόνο για να φύγουμε από τη Λίμα, μια τεράστια πόλη, κάτι που πάλι συνειδητοποίησα κατά το ταξίδι μας.
Εκείνη τη μέρα δεν κάναμε πολλά. Όταν φτάσαμε στην Canta το πρώτο που κάναμε ήταν να φάμε το μεσημέρι στην πόλη (ο καθηγητής μας κέρασε). Το απόγευμα κάναμε μια μικρή εξάσκηση κατά την οποία μετρήσαμε την απόσταση της απέναντι πλαγιάς με την τριγωνομετρική μέθοδο του Cassini, που έκανε τον πρώτο χάρτη της Γαλλίας από το 1747 έως το 1818. Για μένα ήταν πολύ ωραίο να συνεργάζομαι και να περνάω χρόνο με τους Περουβιανούς συμφοιτητές μου. Είναι άλλο το να συναντιέσαι στα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο και άλλο το να περνάς ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο μαζί.
Όταν νύχτωσε ξεκίνησε να κάνει πολύ κρύο, λόγω του υψόμετρου. Είχα ήδη συνηθίσει πολύ το ζεστό κλίμα της Λίμα και ίσως δεν είχα και τα πιο κατάλληλα ρούχα, επειδή κρύωσα πάρα πολύ. Μετά το βραδινό πήγαμε αμέσως για ύπνο. Και τη νύχτα ξεκίνησε η ταλαιπωρία μου. Κάποια στιγμή τη νύχτα ξύπνησα με τάση για εμετό. Δυστυχώς, έτσι έμεινε η κατάσταση μέχρι το πρωί χωρίς να ξερνήσω τίποτα. Το πρωί ήπια πολύ τσάι από κόκα, που βοηθάει για τη νόσο των ορέων. Αν και δεν ήμουν σίγουρος αν είχα πάθει πραγματικά αυτή τη νόσο ή αν απλώς είχα φάει κάτι κακό, ήταν απαραίτητο να πιω αυτό το τσάι, επειδή είχαμε προγραμματίσει να ανεβούμε με το αμάξι στα 4800 μέτρα υψόμετρο, που δεν έχει πολύ οξυγόνο. Τα φύλλα της κόκας (είτε τα μασάς είτε φτιάχνεις τσάι με αυτά) βοηθάνε να αντιμετωπίσεις την έλλειψη οξυγόνου. Αν και θεωρούνται ναρκωτικό, τα μη επεξεργασμένα φύλλα δεν έχουν ναρκωτική επίδραση. Είναι κάτι παραδοσιακό που παίρνουν οι άνθρωποι στις Άνδεις εδώ και αιώνες για να αντιμετωπίζουν τις δύσκολες συνθήκες σε αυτή τη μεγάλη οροσειρά.
Κάθε 500 μέτρα περίπου που ανεβαίναμε, κάναμε μια στάση για να πάρουμε μετρήσεις για το τοπίο και το κλίμα. Όταν φτάσαμε στα 4800 μέτρα ήμουν χάλια. Αν και έφυγε το ζάλισμα, πονούσε το κεφάλι μου και κρύωνα πολύ λόγω του υψόμετρου και την έλλειψη οξυγόνου. Είχε ακόμα και χιόνια. Η φύση ήταν πολύ όμορφη, ιδιαίτερα η λίμνη Marcapomacocha, αλλά δυστυχώς εγώ δεν μπορούσα να την απολαύσω γιατί περνούσα τον χρόνο ξαπλωμένος στο έδαφος. Ευτυχώς οι συμφοιτητές μου είχαν πολύ κατανόηση και προσπαθούσαν να με βοηθήσουν όσο μπορούσαν.
Όταν επιτέλους τελειώσαμε την τελευταία πρακτική πήραμε τον δρόμο πίσω στη Λίμα. Μισοκοιμισμένος και μισοταλαιπωρημένος περνούσα τις πέντε ώρες μέχρι να φτάσουμε επιτέλους πίσω στη Λίμα. Συνοπτικά θα έλεγα ότι ήταν μια περιπετειώδης εκδρομή, αλλά και μια εκδρομή που δεν θέλω να ξαναζήσω με αυτόν τον τρόπο.
