Η έκτη εβδομάδα: ΣΥΝΕΧΙΖΩ ΝΑ ΤΡΕΧΩ

Και πάλι πέρασε μια εβδομάδα στο Περού. Αυτή την εβδομάδα δεν έγινε τίποτα σπουδαίο, δεν πήγα πουθενά, επειδή πέρα από το Πανεπιστήμιο στο Περού έπρεπε και να προχωρήσω με την εργασία που ακόμα έχω να τελειώσω από το Πανεπιστήμιο στη Γερμανία. Ελπίζω ότι σύντομα θα μπορέσω να εκμεταλλευτώ τα Σαββατοκύριακα πιο πολύ για να κάνω εκδρομές.

Ωστόσο, δε σημαίνει ότι δεν έκανα τίποτα. Αυτή ήταν η πρώτη εβδομάδα που έτρεχα μερικές μέρες συνεχόμενα όπως συνήθιζα να κάνω στην Κύπρο και στη Γερμανία. Τελικά δεν μπορώ να μην τρέξω, χρειάζομαι αυτές τις στιγμές που είμαι μόνος μου βυθισμένος στις σκέψεις μου, χωρίς να κάνω τίποτα πέρα από το να κουνάω τα πόδια μου σταδιακά. Είναι ψυχαγωγία για μένα.

Βέβαια όπου τρέχεις είναι διαφορετικό το περιβάλλον, ο δρόμος και ο καιρός. Είναι πολύ διαφορετικό το να τρέχεις στο δάσος στη Γερμανία το καλοκαίρι ή τον χειμώνα, ή το να τρέχεις σε ένα πάρκο, στο βουνό ή στην παραλία στην Κύπρο. Αυτό ισχύει και για τη Λίμα. Ναι μεν έχει πολλά πράσινα στην πόλη, αλλά δεν έχει ένα μεγάλο πάρκο κοντά στο σπίτι μου. Αυτό που όντως υπάρχει εδώ είναι η ακτή και μία έρημη παραλία που επεκτείνονται σε μεγάλη απόσταση. Ευτυχώς μένω αρκετά κοντά, μόνο δύο χιλιόμετρα.

Την Τρίτη όταν έτρεξα είχε πολύ καλό καιρό, ξεκίνησα όμως πολύ αργά, στις 9:30 το πρωί. Καθώς είμαι κοντά στον ισημερινό, ο ήλιος είναι και πολύ έντονος και πρέπει να προσέχεις. Δε θα ξανατρέξω έτσι αργά μεσ στον ήλιο. Αν και είχα βάλει αντηλιακό, έπιασα πονοκέφαλο μετά το τρέξιμο. Παρ’ όλα αυτά πρόλαβα να τρέξω 12 χιλιόμετρα και να βγάλω και μερικές φωτογραφίες.

Σήμερα έτρεξα πάλι, αυτή τη φορά 25 χιλιόμετρα. Δεν έμεινα στην παραλία, αλλά ανέβηκα τους σκοπέλους. Είναι πράγματι ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος όπου μπορεί κανείς να τρέχει, αν και, για να είμαι ειλικρινής, προτιμώ να τρέχω στη φύση παρά σε μια τόσο μεγάλη πόλη.

Έτσι συνεχίζω να τρέχω…